"“De operatie heeft mijn zelfvertrouwen een boost gegeven”"
Na een hersenbloeding houdt Stella Kuijken (30) een standsafwijking aan haar voet over, waardoor lopen moeilijk blijft. Dankzij een onderzoek en operatie in de Sint Maartenskliniek loopt ze nu beter en stabieler. “Wát een vooruitgang.”
Stella’s ogen lichten op als ze over haar leven vertelt. Sinds een tijdje woont ze weer in Amsterdam, samen met een huisgenoot. Ze heeft een relatie, werkt vier dagen per week op een buitenschoolse opvang én studeert bijna af als gespecialiseerd pedagogisch medewerker. Minstens zo belangrijk is Moos, haar zwarte labradoodle die ze drie jaar geleden kreeg. Stella lacht. “Ik wilde dolgraag een hond en inmiddels is Moos mijn beste vriend. Ik kan úren met hem knuffelen. En wandelen natuurlijk, want dat doen we elke dag. In het park, weer of geen weer.”
Voor Stella zit het geluk ’m kortom in kleine dingen. Dingen die voor haar niet vanzelfsprekend zijn, ondervindt ze zeven jaar geleden op een heftige manier. “Toen woonde ik ook in Amsterdam en zat ik in mijn laatste studiejaar. Het was tentamenweek, maar ik besloot met vrienden één biertje in de kroeg te drinken. Hoe het daarna ging, weet ik niet meer precies. Wel dat mijn telefoon uit mijn handen viel en ik zelf ook op de grond belandde. Praten was lastig, ik kon alleen nog brabbelen en had gigántische hoofdpijn.” De eigenaar van de kroeg – tevens een vriend – zag meteen dat het mis was en belde een ambulance. “Achteraf mijn redding: ik bleek een hersenbloeding te hebben gehad.”
(Lees verder onder de foto)
Lange revalidatie
Stella overleeft de hersenbloeding, maar het herstel duurt lang. “Ik kon niet praten en niet lopen – eigenlijk niets. De eerste vijf maanden revalideerde ik fulltime in een kliniek, daarna nog zes maanden vanuit mijn ouderlijk huis.” Die periode werpt gelukkig zijn vruchten af. “In het begin zat ik in een rolstoel, maar langzaam leerde ik weer lopen: eerst met een driepootkruk, daarna met één kruk en uiteindelijk zonder ondersteuning.”
Een grote overwinning, al is Stella er dan nog niet. “Ik liep anders dan voorheen: langzamer, en ik kon niet lang staan. Hardlopen, wat ik altijd graag deed, zat er niet meer in.” Ook de stand van haar rechtervoet is veranderd. Door de hersenbloeding zijn haar tenen voortdurend verkrampt. Ze demonstreert het door met haar hand een klauw te maken. “Mijn tenen stonden zó naar beneden. Probeer dan nog maar eens op blote voeten te lopen, of op een ongelijke ondergrond. Aan het einde van de dag deden mijn voeten echt pijn.” Daarbij droeg Stella dagelijks een brace, waardoor ze geen normale schoenen aankon. “Ik vond het geen gezicht, schaamde me ervoor. Tegelijkertijd dacht ik: dit is het, hiermee moet ik leren leven.”
Zelftest 'problemen met lopen en balans'
Onderzoek in de Sint Maartenskliniek
Tot Stella in het revalidatiecentrum een lotgenoot in een soortgelijke situatie spreekt. Hij vertelt dat hij in de Sint Maartenskliniek aan zijn voet is geopereerd en daardoor veel beter kan lopen. Stella is verbaasd. “Ik kende de Sint Maartenskliniek niet, maar hij vertelde over een onderzoek voor mensen met een standsafwijking van de voet door niet-aangeboren hersenletsel. Voor mij een eyeopener: blijkbaar was er nóg specialistischere hulp beschikbaar.”
Stella neemt contact op met de Sint Maartenskliniek en komt in aanmerking voor het onderzoek. “Het gesprek met de orthopedisch chirurg was prettig. Hij legde duidelijk uit dat hij mijn grote teen met een pin zou vastzetten, zodat mijn voet weer rechter zou staan.” Omdat het om een onderzoek gaat, krijgt Stella ook specifieke vragen over haar doelen. “Over hardlopen was de arts duidelijk: dat zou waarschijnlijk niet meer lukken. Pijnlijk, maar ook verhelderend. Langer en sneller lopen was gelukkig wél haalbaar. Ik wist dus precies wat ik kon verwachten.”
Relatief normaal
De operatie verloopt goed, maar het herstel is zwaar. “Ik moest zes weken in bed blijven en had hulp nodig bij alles. Daarna droeg ik nog zes weken een speciale schoen.” Toch merkt Stella al snel verbetering, vertelt ze terwijl ze haar sneaker uittrekt en haar voet laat zien. “Kijk, omdat mijn voet is vastgezet, kan ik hem niet meer kantelen. Maar mijn tenen staan niet meer krom. Ik kan weer een fatsoenlijk stuk lopen, stabieler ook, en het voelt relatief normaal.”
Ook praktisch verandert er veel. “De brace is weg, dus eindelijk draag ik gewone schoenen. Daardoor trek ik ook weer korte broeken en jurkjes aan. Dat lijkt misschien onbenullig, maar ik ben nog hartstikke jong – ik wil een zo normaal mogelijk leven leiden.”
Kleine stapjes, groot plezier
Twee jaar na de operatie merkt Stella nog steeds de voordelen. “Vorige maand kon ik voor het eerst weer hurken en zonder steun overeind komen. Dat voelde zó goed.” Ook de wandelingen met Moos gaan moeiteloos. En ze is weer sneller op haar bestemming, grinnikt ze. “Als ik de tram wil halen, hoef ik geen extra tijd meer in te calculeren.”
Voor mensen die twijfelen over een soortgelijke operatie heeft Stella een duidelijke boodschap. “Doen. De eerste weken zijn pittig, maar daarna wordt het echt beter. Ik voel me zóveel vrijer en stabieler dan voorheen. De operatie heeft mijn zelfvertrouwen en levenskwaliteit enorm verbeterd.”